Niedawno ukazała się płyta z muzyką Johna Zorna do najnowszego spektaklu Grzegorza Jarzyny "Nosferatu". Posłuchajcie kilku utworów:



Na Małej Scenie TR odbyło się spotkanie z amerykańską dramatopisarką Yasmine Beverly Rana. Słuchacze mieli okazję zapoznać się z najnowszymi dramatami autorki, pochodzącymi z tomu The War Zone is My Bed (2011, Seagull Books). Yasmine pisze o ofiarach: bez względu na to, czy dramat opowiada o konflikcie w Bośni, czy o skutkach kataklizmu w Nowym Orleanie, uwaga autorki skupiona jest wokół jednego problemu: jak zachować godność będąc ofiarą. Autorka wierzy, że teatr może pomóc poradzić sobie z zaburzeniami post-traumatycznymi. Jako nauczycielka oraz terapeutka odwiedziła Sarajewo tuż po zakończeniu wojny. Doświadczenia z tamtego okresu miały silny wpływ na całokształt jej twórczości.

tekst i foto: Antonina Gugała

Kwietniowe spotkanie z cyklu AUDIO.TR, tym razem prowadzone przez Adama Suprynowicza i Magdalenę Łoś, było okazją do posłuchania niezwykłej muzyki renesansowej, pełnej zarówno intensywnych emocji, jak i matematycznej kalkulacji - kompozytorów tego okresu określano często mianem muzyków matematycznych.
Muzyka renesansowa to skarbnica muzyki religijnej - mszy, oficjów, motetów. Podczas spotkania mogliśmy usłyszeć między innymi Spen in alium - 40-głosowy motet Thomasa Tallisa – XVI-wiecznego angielskiego kompozytora. Ponadto polifonicznością zachwyciła msza Missa Caput flamandzkiego kompozytora Johannesa Ockeghema. W epoce renesansu istotną rolę odgrywała również muzyka świecka, której dominującym gatunkiem były pieśni, takie jak francuska chanson czy włoski madrygał. Na Małej Scenie TR Warszawa usłyszeliśmy m.in. pieśń Clementa Janequina Le chant des oyseaulx doskonale oddającą klimat ówczesnego francuskiego miasta – tętniącego życiem i pełnego przybywających ze wszystkich stron Europy artystów.Nie obyło się bez polskiego akcentu - psalm Mikołaja Gomółki Kleszczmy rękoma, który swą dynamikę i nastrój wesołości zawdzięcza m.in. wpływom tańców polskich, okazał się kwintesencją słowiańszczyzny.
Renesansowy AUDIO.TR był doskonałą lekcją muzyki, która łamie stereotypy, ukazując słuchaczom swoje bogactwo i oryginalność.

txt. i fot. Paulina Myśliwiec

3 kwietnia na małej scenie TR zagościł zespół Gruppa Wschód stworzony przez młodych aktorów zafascynowanych rosyjskimi klimatami muzycznymi. W ten wieczór, w samym centrum miasta mogliśmy poczuć prawdziwy powiew wschodniej nuty, połączony ze znakomitymi głosami Jana Dravnela i Wiktorii Gorodeckiej. Podczas koncertu zespół zaprezentował utwory Wiktora Coja w polskim przekładzie, które pod przykrywką uniwersalności, kryją w sobie bunt polityczny. Te, czasem wesołe, a czasami nostalgiczne piosenki, mówiące o ironii ludzkiego losu i wolności zostały zaprezentowane przez Gruppę w ramach projektu „Polskie КИНО”, w którym artyści nawiązują do legendarnej rockowej grupy Kino.

Wiktoria Gorodeckaja, znana przede wszystkim jako aktorka Teatru Narodowego i jako odtwórczyni doskonałej roli Iriny w „Starusze” Igora Gorzkowskiego, tym razem dała mistrzowski pokaz swoich możliwości wokalnych. Z kolei Jan Dravnel, aktor TR Warszawa, doskonale łączy swoje umiejętności aktorskie z wokalnymi, czemu dał wyraz podczas koncertu. Wykonał autorski utwór „Lenka”, opowiadający o nieszczęśliwej szkolnej miłości, który rozbawił publiczność swoją ironią i humorem. Jednak, ile wart byłby koncert, gdyby nie znakomici muzycy Gruppy, wśród których można było podziwiać grę Pawła Paprockiego na fortepianie, Dawida Somló na instrumentach perkusyjnych, Wojtka Urbańskiego na gitarze oraz Rafała Kosowskiego na ukulele. Z zespołem gościnnie wystąpił Ksawery Wójciński, który przygrywał na dumnie brzmiącym kontrabasie. Swoją niewinnością zachwycił również wszystkich słuchaczy utwór „Naczelnik Kamczatki” wykonany przez Wojtka Urbańskiego.

Paulina Myśliwiec

fot. Antonina Gugała

fot. Paulina Myśliwiec

Myślisz, że tak postrzegają nas obcy - ze strachem i, jednocześnie, z przyjemnością podszytą poczuciem winy?

- Tak. Gdybyśmy udali się kilka ulic dalej, do historycznego centrum Bukaresztu, zobaczyłbyś, że pełno tam obcokrajowców. Spacerują zafascynowani pośród tamtejszych śmieci, dziwiąc się, że coś takiego istnieje. Postrzegają Rumunię jako Kambodżę Europy. Wspaniałe budynki, jakby żywcem wzięte z Francji, między śmietnikami wyglądającymi niczym w Laosie, drogie knajpki zapełnione mieszkańcami Bałkanów. Obcym się to podoba, ale i wywołuje w nich strach.

Theodor Cristian Popescu w rozmowie z Gabrielą Lupu, ArtAct Magazine

Prezentacja spektaklu "Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku" w reżyserii Theodora Cristiana Popescu zakończyła trwający w TR Warszawa przegląd współczesnego dramatu rumuńskiego.

fot. Paulina Myśliwiec

PRZESŁUCHAĆ

W TR Warszawa, w ramach "Miesiąca teatru rumuńskiego w Warszawie" mieliśmy okazję zobaczyć między innymi "X MM z Y KM" w reżyserii Gianiny Cărbunariu. Spektakl wpisuje się w nurt teatru politycznego ilustrującego i komentującego zastaną rzeczywistość.

Inspiracją do zrealizowania przedstawienia stały się dokumenty wydobyte z archiwów byłej tajnej policji komunistycznej Rumunii (Securitate). Jednak, pomimo iż artyści mierzą się z poważnym problemem społecznym, jakim jest rozliczanie się z historią kraju ,nie zostaniemy podczas oglądania „X Y” stłamszeni podniosłą atmosferą i nie usłyszymy przeładowanych patosem dialogów.

Realizatorzy zmniejszają dystans między widzem i akcją sceniczną, likwidując przestrzeń tradycyjnie rozumianej sceny. Spektakl jest wystawiany w małej, ciasnej sali, na której dwóch równoległych ścianach umieszczone są duże ekrany, a na podłodze widnieją skreślone białą kredą informacje o wydarzeniach z przeszłości kraju. Widzowie odebrane wcześniej od obsługi widowni krzesełka ustawiają w dowolnej części pomieszczenia. Zajmują miejsca tam, gdzie czują się najwygodniej i najbezpieczniej, ale gdy stwierdzą, że oglądanie z obranej przez nich pozycji staje się trudne, mogą przesunąć krzesełko i umiejscowić je w innym punkcie sceny-sali.

Nie tylko widzów dotyczy ta dowolność. Aktorzy losują między sobą role, które przyjdzie im odegrać , zamieniają się nimi również w trakcie spektaklu – tak, że każdy z nich wcieli się we wszystkie obecne w przedstawieniu postaci. Poszczególne sceny jeden z członków zespołu rejestruje kamerą, a obraz jest wyświetlany na ekranach równolegle do akcji.

Stwarzana przez artystów sytuacja sceniczna to przesłuchanie, które w każdym kraju o ustroju komunistycznym miało podobny przebieg i polegało na postawieniu przesłuchiwanego w sytuacji opresyjnej poprzez zadawanie pytań, na które nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi, groźby oraz stosowanie fizycznej i psychicznej przemocy.

Absurd takiej formy „dyskusji” pomiędzy reprezentantami władz a obywatelami artyści wydobywają poprzez wielokrotne powtarzanie konkretnych fragmentów rozmowy, tak, aby zmęczyć widza i pozwolić mu odczuć atmosferę bezcelowej rozmowy. Jej powszechność i fakt, że dotyczyć mogła każdego mieszkańca kraju sugerują natomiast zmianami lokalizacji stołu, przy którym przesłuchanie ma miejsce, tak, aby każdy oglądający mógł chociaż na chwilę poczuć się zagrożonym.

Dzięki zabiegom estetycznym polegającym na powielaniu kwestii, przesuwaniu scenografii, angażowaniu publiczności w akcję, likwidacji wyraźnego podziału na scenę i widownię, emitowaniu filmu wideo na ekranach oraz wolnej od patosu grze aktorskiej nadawany przez twórców komunikat o braku zgody na zastaną rzeczywistość i uniwersalności przedstawianej sytuacji, jest bardzo czytelny.

Monika Roman, Dziennik Teatralny

fot. Rumuński Instytut Kultury

fot. Rumuński Instytut Kultury

W ramach trwającego w Warszawie „Miesiąca teatru rumuńskiego” w TR Warszawa o „współczesnym teatrze rumuńskim”, w ostatni poniedziałek, dyskutowali Iulia Popovici, krytyk teatralny z Bukaresztu, Paweł Płoski z miesięcznika „Teatr” oraz Piotr Olkusz z miesięcznika „Dialog”.

Rozmowa obracała się wokół prezentowanych w TR Warszawa spektakli i ich autorów. Szczególną uwagę rozmówcy poświęcili Radu Afrimowi, którego „Plac Roosevelta” prezentowany był w przededniu dyskusji, wzbudzając duże emocje publiczności.

Istotnym tematem był też sposób odzwierciedlenia wewnętrznych konfliktów społeczeństwa rumuńskiego w teatrze oraz swoisty eskapizm współczesnych tekstów tamtejszych twórców teatralnych.

fot. ps

To był niesamowity wieczór!

Materiał z debiutanckiej płyty zespołu okazał się idealnie pasować do teatralnej przestrzeni TR. Operowy, głęboki głos Luli w połączeniu z bajkową scenografią zabrał publiczność w inny świat - świat "Terry's Tale", poruszającej i tajemniczej opowieści o targanym wzruszeniami i niepokojem wymyślonym chłopaku.

Uzupełnieniem muzyki był wkomponowany w nią pokaz tradycyjnego japońskiego tańca dodający do, i tak, wyjątkowej atmosfery nutę egzotyki. Poruszająca muzyka Frozen Bird zamieniła poniedziałkowy wieczór w TR Warszawa w podróż do innego wymiaru.

fot. Aleksandra Janiak

Zdęcia i relacja z koncertu wkrótce na blogu! Tymczasem - artykuł pod tytułem "Posłuchajcie niesamowitych Frozen Bird".

AUDIO.TR dzięki obecności Pawła Mykietyna stało się pomostem do zrozumienia utworów zebranych na najnowszej płycie kompozytora, łączącym subiektywny odbiór muzyki z wiedzą na temat jej powstania i wyboru. Mogliśmy nie tylko posłuchać utworów, ale przede wszystkim zrozumieć dlaczego to właśnie one znalazły się na płycie Mykietyn Muzyka Teatr.

Podczas rozmowy z Adamem Suprynowiczem kompozytor opowiadał o swoich fascynacjach i inspiracjach muzycznych, wyjaśniał różnice pomiędzy utworem autonomicznym, a takim, który skomponowany został specjalnie na potrzeby spektaklu teatralnego. Opisywał również swoją współpracę z Krzysztofem Warlikowskim, wspominał wrażenia i odczucia, towarzyszące próbom spektakli, które to następnie pośrednio oddziałują na formę, temperament i emocje teatralnej muzyki.

Publiczność jak zwykle dopisała, a Paweł Mykietyn, zachęcony pytaniami melomanów, opowiadał w jaki sposób wygląda proces powstania utworu – od pomysłu w głowie po gotowe i uporządkowane już nuty na partyturze.

Paulina Aleksandra Grubek

Fot. Paulina Myśliwiec

Fot. Paulina Myśliwiec

Fot. Paulina Myśliwiec

Podczas ostatniego spotkania AUDIO.TR, które odbyło się 7 lutego, mieliśmy okazję nie tylko posłuchać muzyki Pawła Mykietyna, ale również  porozmawiać z tym znakomitym kompozytorem. Na spotkanie tłumnie przybyli wielbiciele teatru i muzyki teatralnej, aby posłuchać utworów skomponowanych przez Mykietyna do spektakli Krzysztofa Warlikowskiego i wielu innych reżyserów – współpracował m.in. z Grzegorzem Jarzyną, Piotrem Cieplakiem, Zbigniewem Brzozą czy Pawłem Łysakiem.

Spotkanie AUDIO.TR prowadzone tradycyjnie przez Adama Suprynowicza było jednocześnie premierą nowej płyty Pawła Mykietyna Mykietyn Muzyka Teatr. Na płycie można znaleźć utwory do takich spektakli jak Anioły w Ameryce, Tramwaj, Hamlet czy Krum. Oryginalne brzmienie i ascetyczna forma zapewne spodobają się nie tylko wielbicielom muzyki teatralnej, ale miłośnikom dobrej muzyki w ogóle.

Po spotkaniu można było zamienić kilka słów z kompozytorem i zdobyć autograf na świeżo wydanej płycie.  

Paulina Myśliwiec

31 marca oraz 1 kwietnia w Alvernia Studios odbędą się dwa prapremierowe pokazy Pasji wg św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego przeniesionej na scenę przez Grzegorza Jarzynę, który zna Pasję… od 16 roku życia.

Jaka będzie Pasja odczytana na nowo i przeniesiona na scenę przez Grzegorza Jarzynę? Czy stanie się udanym początkiem współpracy dwóch gigantów - Jarzyny i Pendereckiego?

fot. Marcin Oliva Soto

fot. Katarzyna Mierzejewska

fot. Marcin Oliva Soto

Spektakl MIĘDZY NAMI DOBRZE JEST Grzegorza Jarzyny na festiwalu Una Mirada al Mundo w Centro Dramatico Nacional w Madrycie.

Wieczór medytacji i relaksu

A wszystko za sprawą estońskiego kompozytora Arvo Pärta, którego oryginalna muzyka rozbrzmiewała ostatnio w TR Warszawa. Jeżeli ktoś potrzebował wytchnienia po całym dniu, to podczas styczniowego spotkania AUDIO.TR prowadzonego przez Adama Suprynowicza mógł go zaznać. Kto nie był – niech żałuje. Arvo Pärt pozwolił nam doświadczyć muzycznej tradycji baroku, renesansu i średniowiecza, sięgając zarazem po naprawdę współczesne środki muzycznego wyrazu. Słynący ze swej religijności Estończyk, ceni w muzyce subtelność i prostotę, a jego utwory ocierają się o mistycyzm i metafizykę. Jest także ogromnym wielbicielem J. S. Bacha, czego dowodem są stosowane przez Pärta  rozwiązania muzyczne. Początkowo kompozytor tworzył muzykę neoklasycystyczną, później zaś zaczął eksperymentować z awangardą, łącząc ją z muzyką chóralną. Jego droga artystyczna nierzadko była wyboista. Kiedy w 1968 roku, w okupowanej przez ZSRR Estonii stworzył jawnie religijny utwór Credo, wybuchł skandal, w wyniku którego muzycy Pärta zostali zwolnieni, a sam artysta przestał dostawać zamówienia na komponowanie. Po okresie milczenia stworzył charakterystyczny, oryginalny styl zwany tintinnabuli, brzmieniowo przypominający grę na dzwonkach.

Podczas tego niesamowicie wyciszającego, wręcz medytacyjnego wieczoru, mogliśmy posłuchać takich kompozycji jak Credo, Magnificat czy IV Symfonia Los Angeles.

Paulina Myśliwiec

fot. Paulina Myśliwiec

fot. Malwina Szumacher

fot. Malwina Szumacher

fot. Paulina Myśliwiec

Nieco po oficjalnej dacie, na Małej Scenie zorganizowaliśmy Mikołajki dla najmłodszych przyjaciół TR. Był rzecz jasna Święty Mikołaj i mnóstwo kreatywnej zabawy. Dziękujemy wszystkim dzieciakom za wspólnie spędzony czas!

fot. Malwina Szumacher

Byliście ciekawi jak radziła sobie orkiestra fletowa pod czujnym okiem (i uchem) Adama Suprynowicza? Przedstawiamy materiał TR Wizji.

W sobotę 10 grudnia zorganizowalśmy dla Was Kiermasz.TR. Można było kupić unikalne rekwizyty, kostiumy i inne elementy scenografii z legendarnych spektakli TR Warszawa, a także archiwalne plakaty.

Nowych właścicieli znalazły m.in. krzesła i stoliki z „Bzika Tropikalnego”, klęcznik z „Hamleta” oraz kufry z „Księcia Myszkina”.

Dochód z akcji przeznaczymy na renowację i remont siedziby TR. Dziękujemy wszystkim za udział! 

fot. Malwina Szumacher

Tym razem AUDIO.TR wyglądało zupełnie nietypowo, a wszystko za sprawą doskonałego klarnecisty Michała Górczyńskiego, który okazał się również niezłym performerem. Muzyk rozdał każdemu z widzów/słuchaczy plastikowy flet i zaczęła się wielka improwizacja. Okazało się, że grać każdy może, a dyrygować tym bardziej. To warsztatowe spotkanie przerodziło się w pełen ekspresji koncert , na którym można było nauczyć się wydobywania nieprawdopodobnych brzmień z pozornie prostego instrumentu.

Jeżeli ktoś nie wiedział, że istnieje Symfonia I im. Ludwiga to właśnie w ten mikołajkowy wieczór mógł się o tym przekonać, a to wszystko dzięki wspólnie stworzonej orkiestrze fletowej. Co więcej, każdy z widzów/słuchaczy po warsztatach będzie potrafił zagrać ten utwór przy zastosowaniu beatboxu i odpowiednich wibracji. Na koniec spotkania zagraliśmy V Symfonię Ludwiga van Beethovena oraz tzw. partyturę codzienności - przy akompaniamencie czajnika elektrycznego odegraliśmy gotowanie wody na herbatę. A wszystko to w jeden wieczór, któremu jak zwykle przewodził Adam Suprynowicz.

Paulina Myśliwiec

fot. Paulina Myśliwiec

fot. Paulina Myśliwiec

fot. Paulina Myśliwiec

Zorana Jevtic z Belgradu, spędziła tydzień w Warszawie i fotografowała ludzi, miejsca, które przypominały jej miasto, w którym mieszka. W tym samym czasie Kuba Stezycki odwiedził Belgrad i fotografował miasto obiektywem „nostalgicznego” fotografa. Fotografie z ich podróży wspólnie tworzą wystawę „Nostalgia stosowana”.

Uroczystego otwarcia wystawy dokonali Bozidar Djelic - Wicepremier ds. Integracji Europejskie w Rządzie Serbii oraz Mikołaj Dowgielewicz - Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

fot. ps